1- «ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَكُمْ».

(دعا كنید مرا، كه من دعای شما را مستجاب می‎كنم).[1]

2- «وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَیْ‏ءٍ فَهُوَ یُخْلِفُهُ وَ هُوَ خَیْرُ الرَّازِقِینَ».

(و هر چیزی را كه در راه خدا انفاق كنید خدا جای آن را پر می‎كند و او بهترین روزی دهندگان است).[2]

من دعا می‎كنم، دعایم به استجابت نمی‎رسد، و انفاق می‎كنم ولی عوضش را نمی‎بینم.

امام صادق (ع) در مورد آیه اول فرمود: آیا فكر می‎كنی كه خداوند از وعده خود تخلّف كند؟

او عرض كرد: نه.

فرمود: پس علّت عدم استجابت دعا چیست؟

او عرض كرد: نمی‎دانم.

امام فرمود: ولی من به تو خبر می‎دهم، كسی كه اطاعت خدا كند در آنچه امر به دعا كرده، و جهت دعا را رعایت كند، دعایش اجابت خواهد شد.

او عرض كرد: جهت دعا چیست؟

امام فرمود: نخست حمد خدا كنی و نعمت او را یادآور شوی، شكر كنی و بعد درود بر پیامبر (ص) فرستی، سپس گناهانت را به خاطرآوری و اقرار كنی و از آنها به خدا پناه بری و توبه نمائی، این است جهت دعاء.

و امّا در مورد آیه دوم، آیا فكر می‎كنی خداوند خلف وعده می‎كند؟

او عرض كرد: نه.

امام فرمود: پس چرا جای انفاق پر نمی‎شود؟

او عرض كرد: نمی‎دانم.

امام فرمود: اگر كسی از شما مال حلالی به دست آورد و در راه حلال انفاق كند، هیچ درهمی را انفاق نمی‎كند، مگر اینكه خدا عوضش را به او خواهد داد.

پس شرط نتیجه‎گیری از انفاق، به دست آوردن مال از راه حلال و همچنین انفاق آن در راه حلال است.

 پی نوشت ها:

[1] - سورة‌ مؤمن: آیة 40.

[2] - سورة سبأ: آیة 39.

--------------------------------------

www.bacheshia-ir.blogfa.com/post-85.aspx